Afgelopen zondag heb ik naar het Rode Hoed-debat gekeken en ik
heb me stierlijk verveeld. Als dit een debat was dan is mijn kameel een
olifant. Het doodgeregiseerde media-theekransje overtuigde niemand
en er werd al helemaal geen kiezer door over de streep getrokken. Nee, het was
een beschamende uitwisseling van mislukte oneliners en flauwe grapjes. Ik heb
geen enkele spreker kunnen betrappen op een overtuiging waar hij écht voor
wilde gaan staan. We zagen slechts proefballonnetjes met een scheef oog op de
eerstvolgende populariteitstest.

Deze verkiezingscampagne lijkt op de optocht van een
uitgekleed circus dat overduidelijk zijn beste dagen gekend heeft. Voegt de
obstinate afwezigheid van Mark en Geert hier wat aan toe? Geen jota! Ook zij
figureren in deze campagne als een overjarig duo trapezewerkers dat allang niet
meer de nok in durft.

In eerdere jaren had ik me ongerust en boos gemaakt over de apathie
waarmee de huidige politici hun waren aan de man proberen te brengen. Notabene
in een zo turbulente tijd! Inmiddels denk ik; ze hebben groot gelijk dat ze
zich niet zo druk meer maken. Er is immers geen politicus meer die gelooft in
zijn/haar kiezers, net zoals er geen kiezer meer is die nog enig geloof hecht
aan wat ‘hun’ politici uitkramen.

Iedereen roept en niemand luistert. Dat is eigenlijk een heel
geruststellende constatering. Want stel je voor dat we het circus wèl serieus
zouden moeten nemen. Stel je voor dat het belangrijk zou zijn wat er op 15
maart uit de stembus komt! Ik ben Geert, Mark en andere stemmentrekkers
dankbaar dat ze ons de ogen hebben geopend voor de infantilisering van de Nederlandse
samenleving. Het gaat nergens meer over en dus hoeven we het ook niet meer
serieus te nemen.

Natuurlijk proberen lijsttrekkers af en toe de schijn op te
houden door ruzie te maken over een miljardje naar links of eentje naar rechts.
Ze weten echter zelf ook wel dat het geen zoden aan de dijk zet. Nederland is
en wordt ook de komende vier jaar niet geregeerd vanuit Den Haag. De echte
besluiten worden allang buiten de grens genomen. Of we het nu leuk vinden of
niet; we zijn een heel klein volkje met bijzonder weinig invloed op de wereld
om ons heen en dus op ons eigen leven. Wie zegt dat dat anders is, moet gewoon een
kameel kopen en die als olifant verkopen of de politiek in gaan.

‘Wat moeten we dan’, hoor ik u denken. Moeten we dan maar
afwachten wat de wereld voor ons in petto heeft?

Nee, dat hoeft gelukkig niet. We zouden hier gewoon kunnen
beginnen met aandacht te besteden aan de zaken die er ècht toe doen. Als wij als
Nederlanders nou eens laten zien dat het mogelijk is om te leven zonder de
natuur nog verder te vernielen; dat het
mogelijk is om prettig te bestaan zonder dwangmatige overconsumptie; dat je
plezier kunt hebben in ontmoetingen en geen tien uur per dag hoeft te werken
voor een toereikend inkomen; dat je iedereen wat kan leren en dat je niet de
beste hoeft te zijn om wat waard te zijn.

Naïef he!

Meer Hein, ook op
muziek, vind je op mijn site
Reageren kun je op mijn facebookpagina