Blog Image

Blog van Hein

Laat je horen...

Als we nergens meer bij stilstaan, nergens meer aandacht voor op kunnen brengen en overal aan voorbij lopen, leven we een leeg leven. Dat wil ik niet... en jij eigenlijk ook niet. Dus staan we hier af en toe stil bij wat aandacht verdient. Soms zet ik ook wat op muziek en dat vind je hier

Moet het geld dan naar een zesje?

Algemeen Posted on Wed, March 22, 2017 11:15:34

De afgelopen (pakweg) twintig jaren heeft slechts één Nederlandse
politieke partij consequent gepleit voor meer geld voor het onderwijs. Het
heeft niet mogen baten; de kwaliteit van het Nederlandse onderwijs is sterk teruggelopen
door jarenlange bezuinigingen en inhoudelijke afbraak.

Nu de gevolgen van die neergang ook voor de grootste idioot
zichtbaar zijn geworden, gaan gelukkig steeds meer ogen open. Nou kunnen we
daar wel heel zuur over gaan doen, maar ik tel mijn zegeningen. Beter laat, dan
nooit!

Wel dringt zich een interessante vraag op, nu er een kabinet
geformeerd gaat worden waar die ene onderwijsminnende partij in zit. Want waar
moet dat extra geld voor scholen en leraren dan naar toe? Hoe zorgen we dat een
financiële injectie van (pakweg) 4,5 miljard ook echt verbetering oplevert? En
wat beschouwen we eigenlijk als ‘verbetering’? Welk probleem gaan we er mee oplossen?

Ik weet het; het is nu al weer te ingewikkeld geworden voor
de moderne wegzappende Nederlander. Daarom zal ik de discussie versmallen en
naar oer-Hollandse traditie aftrappen met mijn eigen forse mening.

Extra geld voor het onderwijs moet in zijn geheel naar een VERDUBBELING
van de docentensalarissen, maar wel met één keiharde voorwaarde. Je moet
namelijk pas docent kunnen worden als je met een gehaald examen hebt aangetoond
dat je 1000 keer meer weet en 1000 keer meer kunt dan de mensen aan wie je les
gaat geven. Zoals een bevriende docent het zei: een leerling moet nog niet aan
de enkel van een leerkracht kunnen komen!

Met een verdubbeld salaris krijgt de leerkracht weer maatschappelijke aanzien. Bovendien kan en weet hij/zij weet veel meer dan de
leerlingen en hun betweterige Hollandse ouders. De nieuwe docent is dan ook getoetst
op een veel hoger didactisch en pedagogisch niveau dan alle middelmatige
voorgangers. Dat verdubbelde salaris is natuurlijk ook nodig om de besten naar de
(uiteraard vernieuwde) docentenopleidingen te lokken. Het beroep wordt weer interessant en uitdagend, al was het
maar omdat het uurloon te hoog is geworden om docenten nog langer te belasten
met dom administratief werk of met het schoonmaken van WC’s (dat gebeurt nu omdat
scholen geen schoonmaker kunnen betalen!). Op deze manier worden dus de besten weer
docent in plaats van de mensen die eigenlijk niets anders kunnen.

Ik pleit dus voor het afschaffen van de zesjes-cultuur bij docenten.
We moeten geen genoegen meer nemen met docenten die de leerling één bladzijde
in het boek voor zijn. We moeten geen genoegen meer nemen met kinderen die na jaren onderwijs te weinig geleerd hebben. Geld moet niet naar de zesjes maar naar de tienen!
Alleen zo bereik je een hogere kwaliteit in alles waartoe opgeleid wordt, of
dat nou om kennis, kunde of om nieuwsgierigheid of respect gaat. En waren we
daar niet naar op zoek!

Waar zou jij het extra onderwijsgeld in steken?


Reageren kun je op mijn facebookpagina
Meer Hein, ook op
muziek, vind je op mijn site



De elite is Boos… op Matroos

Algemeen Posted on Tue, March 07, 2017 14:15:43


De twitter-reacties op het optreden van presentatrice Diana Matroos
tijdens het Carré Debat waren niet mals. Diana speelde de bitch tegenover de
arme lijsttrekkers en genoot zichtbaar van de machtspositie die de camera haar
voor even bood. Henk Krol maakte daar een eind aan door haar met gelijke munt
te betalen. De bijval van het Carré-publiek voor Krol was veelzeggend; het ging hen niet om zijn politieke boodschap, maar hij veegde de vloer aan met zeer
onaangenaam gedrag. Twitter was inmiddels al ontploft over de opstelling van Diana.

In Carré zaten natuurlijk geen gewone mensen en de meeste reacties
van verontwaardigde twitteraars kwamen ook niet van Jan met de Pet. Nee het was duidelijk de
elite die het gedram niet meer kon aanzien en in het geweer kwam. De elite was en is boos op Diana Matroos!

Zelf vind ik de kritiek op haar journalistieke bijdrage geheel onterecht. Een dankwoord aan Diana is eerder op zijn plaats en omdat
niemand zich daarvoor opwerpt, zal ik het hier maar doen.

Lieve Diana,

Dank je wel dat je zo genadeloos
hebt blootgelegd waar dit land aan ten onder gaat.
Nog nooit immers is zo helder
gedemonstreerd dat we een volk zijn geworden van azijnpissers, negativo’s en zuigende
op relnieuws beluste lafbekken aan de zijlijn. Een volk dat uit de trog vreet
van media die fantastisch dit humeur weten te bedienen met journalistiek die
azijnpisserig, negatief, zuigend en relbewust is.

Nu we weten waar het aan schort,
kun jij, Diana, wellicht je van God gegeven gaven aanwenden om ons naar het
licht te leiden; naar een respectvolle, dappere,
constructieve en vooral optimistische toekomst.

Ik weet dat het een zware opdracht
is, maar je hebt bewezen dat je uit het juiste hout gesneden bent. Mijn stem en
steun heb je. Nogmaals, vanuit het diepst van mijn ….enz. enz.

Omdat ik zelf ook constructief wil zijn, mag Diana me bellen
als ze hulp nodig heeft! Het lijkt er namelijk op dat haar reactie op al het
twittercommentaar onterecht weggezet wordt als Trumpiaans. Ze mag toch gewoon
vinden dat de klagers er niets van snappen!


Meer Hein, ook op
muziek, vind je op mijn site
Reageren kun je op mijn facebookpagina



Mijn kameel is een olifant…

Algemeen Posted on Tue, February 28, 2017 16:27:19


Afgelopen zondag heb ik naar het Rode Hoed-debat gekeken en ik
heb me stierlijk verveeld. Als dit een debat was dan is mijn kameel een
olifant. Het doodgeregiseerde media-theekransje overtuigde niemand
en er werd al helemaal geen kiezer door over de streep getrokken. Nee, het was
een beschamende uitwisseling van mislukte oneliners en flauwe grapjes. Ik heb
geen enkele spreker kunnen betrappen op een overtuiging waar hij écht voor
wilde gaan staan. We zagen slechts proefballonnetjes met een scheef oog op de
eerstvolgende populariteitstest.

Deze verkiezingscampagne lijkt op de optocht van een
uitgekleed circus dat overduidelijk zijn beste dagen gekend heeft. Voegt de
obstinate afwezigheid van Mark en Geert hier wat aan toe? Geen jota! Ook zij
figureren in deze campagne als een overjarig duo trapezewerkers dat allang niet
meer de nok in durft.

In eerdere jaren had ik me ongerust en boos gemaakt over de apathie
waarmee de huidige politici hun waren aan de man proberen te brengen. Notabene
in een zo turbulente tijd! Inmiddels denk ik; ze hebben groot gelijk dat ze
zich niet zo druk meer maken. Er is immers geen politicus meer die gelooft in
zijn/haar kiezers, net zoals er geen kiezer meer is die nog enig geloof hecht
aan wat ‘hun’ politici uitkramen.

Iedereen roept en niemand luistert. Dat is eigenlijk een heel
geruststellende constatering. Want stel je voor dat we het circus wèl serieus
zouden moeten nemen. Stel je voor dat het belangrijk zou zijn wat er op 15
maart uit de stembus komt! Ik ben Geert, Mark en andere stemmentrekkers
dankbaar dat ze ons de ogen hebben geopend voor de infantilisering van de Nederlandse
samenleving. Het gaat nergens meer over en dus hoeven we het ook niet meer
serieus te nemen.

Natuurlijk proberen lijsttrekkers af en toe de schijn op te
houden door ruzie te maken over een miljardje naar links of eentje naar rechts.
Ze weten echter zelf ook wel dat het geen zoden aan de dijk zet. Nederland is
en wordt ook de komende vier jaar niet geregeerd vanuit Den Haag. De echte
besluiten worden allang buiten de grens genomen. Of we het nu leuk vinden of
niet; we zijn een heel klein volkje met bijzonder weinig invloed op de wereld
om ons heen en dus op ons eigen leven. Wie zegt dat dat anders is, moet gewoon een
kameel kopen en die als olifant verkopen of de politiek in gaan.

‘Wat moeten we dan’, hoor ik u denken. Moeten we dan maar
afwachten wat de wereld voor ons in petto heeft?

Nee, dat hoeft gelukkig niet. We zouden hier gewoon kunnen
beginnen met aandacht te besteden aan de zaken die er ècht toe doen. Als wij als
Nederlanders nou eens laten zien dat het mogelijk is om te leven zonder de
natuur nog verder te vernielen; dat het
mogelijk is om prettig te bestaan zonder dwangmatige overconsumptie; dat je
plezier kunt hebben in ontmoetingen en geen tien uur per dag hoeft te werken
voor een toereikend inkomen; dat je iedereen wat kan leren en dat je niet de
beste hoeft te zijn om wat waard te zijn.

Naïef he!

Meer Hein, ook op
muziek, vind je op mijn site
Reageren kun je op mijn facebookpagina



Gratis lesbrief voor groep 7/8

Algemeen Posted on Tue, February 14, 2017 15:17:31

Zet twee mensen bij elkaar in een huis en ze slagen er meestal
vrij snel in afspraken te maken over hoe het huis bewoond wordt en wie welke
taken op zich neemt. Dat wil zeggen: in de situatie dat ze elkaar niet de hersens
inslaan en bereid zijn samen te werken.

Vervang die twee mensen nu door vier personen. Het aantal
taken blijft hetzelfde, maar het aantal afspraken blijkt ineens te groeien.
Waarom? De één wil dìt en de ander dát, of de één is beter in poetsen, de ánder
in koken.

Voeg nu aan die vier personen een aantal kinderen toe en zowel
het aantal taken als het aantal afspraken zal explosief stijgen. Kun je nagaan wat
er gebeurt als je ‘huis’ vervangt door ‘stad’ of ‘land’ met het daarbij passend
aantal inwoners!

Waar veel mensen bij elkaar wonen, moet nu eenmaal veel gedaan
en geregeld worden. Niet iedereen gaat daar hetzelfde mee om. De één is een
betere organisator dan de ander. Anderen blinken juist weer uit in het
verzetten van praktisch werk. “Niets mis mee”, hoor ik je ouders zeggen, “zolang
alles maar op rolletjes loopt.”

Maar daar begint het gedonder. Nergens op deze aardbol loopt
het ooit op rolletjes. Er is altijd gedoe; een klusje valt tegen, we worden het
niet eens over wat eerst en wat later gedaan moet worden, of iemand wordt ziek
waardoor een afspraak niet nagekomen wordt en anderen het moeten overnemen. Nog
meer gedoe ontstaat er als we van mening gaan verschillen over wie welke taak
mag of moet uitvoeren.

Wanneer er teveel gedoe is, blijft er onherroepelijk werk
liggen en worden er mensen ontevreden. Misschien horen jouw ouders daar ook wel
bij!

Sommige mensen gaan anderen dan vertellen hoe het opgelost
moet worden, anderen gaan de buurman vertellen dat het zijn schuld is en weer
anderen ruimen gewoon de rotzooi op. “Niets mis mee”, hoor ik je ouders voor de
tweede keer zeggen, “zolang het werk maar gedaan wordt.” Dat is echter de
tweede misvatting, want nergens ter wereld wordt al het werk gedaan dat gedaan
moet worden. Er is gewoon te veel te doen!

Ziehier de voedingsbodem voor een speciaal soort politicus
(een politicus is iemand die namens een aantal mensen in de Tweede Kamer wil
meepraten). Deze speciale politicus zegt altijd wat de kiezers willen horen,
ook al is het onzin. Omdat een beetje intelligente kiezer wel aanvoelt wanneer
hij/zij naar de mond wordt gepraat, richt deze speciale politicus zich bij
voorkeur tot ontevreden mensen die wél wat willen horen maar ook minder snel
doorhebben dat ze gelijmd worden. We noemen deze speciale politicus een ‘populist’

Je kunt zeker wel raden wat ontevreden mensen wél
en níet wil horen? Deze mensen willen vooral horen dat een vervelend
knelpunt vandaag nog kan worden opgelost. Wat ze zeker níet willen horen is dat
de oplossing ingewikkeld is, dat het wat langer gaat duren en ook nog eens een financiële
bijdrage van iedereen gaat vergen. Een populistische boodschap gaat dus altijd
over de snelle oplossing waar ontevreden kiezers om roepen en nooit over
hoe ingewikkeld het is, wat het kost, hoe lang het duurt, etc. Omdat zaken nu
eenmaal altijd ingewikkeld zijn als er zoveel mensen bij elkaar wonen, is een
populistische boodschap niet helemaal eerlijk. Maar dat had je zelf natuurlijk
al bedacht!

Leeropdracht:

Onderstreep in onderstaand -fictieve- partijprogramma de
punten waarin je de hierboven behandelde ‘populistische’ boodschap in herkent. (je
mag er in groepjes aan werken)

Meer Hein, ook op
muziek, vind je op mijn site

Reageren kun je op mijn facebookpagina



“Washandje” for president?

Algemeen Posted on Thu, February 09, 2017 12:46:05


OK,
nog één laatste keer aandacht aan meneer W. Mijn vraag op facebook of het
wellicht verstandig is bij de komende verkiezingen bewust deze populist aan de
absolute meerderheid te helpen, is niet bij iedereen goed gevallen. Zelfs als
ik uitleg dat het misschien slimmer is om vier jaren W-ellende uit te zingen
dan nog tientallen jaren compromissen te sluiten met W-kiezers die toch niet
voor rede vatbaar (willen) zijn, krijg ik veel verwijten naar mijn hoofd.
Slechts een enkeling komt met een constructief alternatief. Eerlijk gezegd had
ik op méér gehoopt!

Blijkbaar
zit de angst voor die komende vier W-jaren er diep in. Het beeld van meneer W
als minister-president van Nederland verbeeldt duidelijk een doemscenario. Blijkbaar
gaan er onder meneer W zo veel kostbare zaken in ons leven kapot dat men er nu
al nachtmerries van krijgt. “Wel een beetje laat”, hoor ik de cynicus zeggen,
maar dat maakt de angst er niet minder om.

Angst
van mensen moet je serieus nemen, daar is (bijna) iedereen het over eens. Al
zijn we daarin dan wel selectief, want hoeveel aandacht hebben we gehad voor de
angsten van de potentiele W-kiezer? Maar ter zake.

Als
angst doorslaat in paniek, als mensen uit angst zelfs bereid zijn de gemakkelijke
en onrealistische sprookjes van een clown te volgen en als anderen daar dan
weer zo wanhopig over zijn dat ze hun kostbare vrije tijd steken in het verbaal
bestrijden van zo’n volksoplichter, dan…. dan weten we dat redelijke
oplossingen niet meer helpen.
Een kind dat in paniek is, breng je niet tot rust
door er tegen aan te praten. Nee die geef je een nat washandje, zodat het
schrikt van het koude water en zo uit zijn paniek geschopt wordt.

De
absolute meerderheid voor meneer W betekent dat hij moet gaan regeren. Zijn
briljante oplossingenregering is het natte
washandje dat ons uit onze paniek gaat halen. Dan kan daarna de redelijkheid
het weer overnemen en kunnen we uit de huidige impasse klimmen. En wie wil dat
nou niet?

Denk
er dus nog eens over na en laat iedereen (desnoods mij) weten wat je er van
vindt!

PS

Ik
heb heel even met de gedachten gespeeld het bericht de wereld in te sturen dat
meneer W zijn regeringsploeg rond heeft (en dan natuurlijk met een mooie
gephotoshopte foto erbij). Maar dat zou betekenen dat ik meega in zijn
weloverwogen strategie om de onderbuik van bange mensen te mobiliseren. Ik mik toch
maar liever op iets hogers!

Meer Hein, ook op muziek, vind
je op mijn site
Reageren kun je op mijn facebookpagina



He gast… serieus man!

Algemeen Posted on Wed, January 25, 2017 17:39:45


Net als velen heb ik op de laatste oudejaarsavond teruggekeken
op het afgelopen jaar. En ook ik ben me kapot geschrokken van de hoeveelheid 2016-ellende
die ik nog een keer voorbij zag komen. Hoeveel natuurrampen, moordaanslagen,
terroristische agressie, vluchtelingen, politieke waanzin, ziekten en honger
kan een jaar eigenlijk dragen?

De optimist in mij denkt dan: erger kan het niet worden, dus
we gaan altijd een beter jaar tegemoet. De wat minder optimistische Hein denkt: het wordt steeds
erger; ik hou mijn hart vast voor 2017.
Het is inmiddels duidelijk dat die laatste Hein gelijk lijkt te gaan krijgen. Het
jaar 2017 is amper begonnen of de rampen rijgen zich al weer aan elkaar. Maar…

Nou staan we dus voor een uiterst belangrijke vraag: gaan we
dit nog redelijk verse jaar met samengeknepen billen meemaken of halen we ergens
toch nog een beetje optimisme vandaan om van 2017 een feestje te maken?

Mijn antwoord op die vraag heb ik inmiddels gevonden. En wel
met hulp van de satirisch presentator Arjen
Lubach. Zijn hilarische boodschap aan de net beëdigde president Trump is
een weldadige reactie op de zo ongeveer grootste ramp die de beschaafde wereld
kon overkomen (zijnde zijn verkiezing, van Trump dus).

De weldadigheid
van het Lubach-filmpje (inmiddels ‘overal’
op internet te vinden) zit hem niet alleen in de komische tekst, maar vooral in
de onderliggende boodschap. Lubach doet niets anders dan Trump een spiegel
voorhouden en zijn boodschap is duidelijk: mijnheer de president, neem jezelf
eens wat minder serieus, want dat doen wij ook!

Het is lang
geleden dat ik zo onbedaarlijk heb gelachen en ik dank Lubach dus duizend maal.
Niet alleen omdat hij met zijn filmpje een veel betere vorm gevonden heeft voor
de angst voor het Trump-tijdperk dan de vele zure ongeluksprofeten. Nee mijn
dank krijgt hij vooral omdat hij het antwoord geeft op de prangende vraag over
de komende ellende van 2017. Het antwoord luidt: “we gaan dit jaar alles eens
wat minder serieus nemen, om te beginnen onszelf.”

Dus kom op
mensen. Shit happens every day, dat is een triest zekerheidje. Maar een beetje
humor kan dat veel dragelijker maken! Ook ondanks Trump: 2017 here we come!

Meer Hein, ook op
muziek, vind je op mijn site
Reageren kun je op mijn facebookpagina



Next »